Gedichten 2011

Gedichten 2011

 

Blijven herrijzen

 

Samen gaan, sterk begaan, met andermans bestaansrecht.

Samen staan, voor bestaan, is dat vergaan gevecht?

Samen sterker, harde werker, werk neergelegd.

Samen staken, door te staken, tegen onrecht.

 

De compassie, want wie was ie, die man met ijzer?

De conclusie? Een illusie, armer of toch rijker?

De commentaren en verhalen, zijn we nu wijzer?

De commissie, geeft permissie, ook aan de krijser.

 

Een populist, opportunist, fascistische zelfverrijking.

Een racist, die verrast is, verafschuwt die vergelijking.

Een aasgier, geniet hier, van alle angstige verbeelding.

Een eenling, door verdeling, ontdaan van zelfbeheersing.

 

Al ‘t gal uitschreeuwen, mildheid ondersneeuwen,

Verderf roepen vanaf de zijlijn

Niets is strafbaar, alles mag maar

Haat zaaien… met gepland venijn

 

Want woorden doen toch geen pijn?

Woorden doen toch geen pijn?

Doen toch geen pijn!

Toch geen pijn

Geen pijn

Toch?

 

Muren slechten of juist omheiningen bouwen.

Liefde oogsten, begint bij zaaien van vertrouwen.

Het groenere gras is gezaaid, met wantrouwen.

Delftsblauwe zachtheid, moet je vasthouden.

 

Februari reactie, onvolprezen actie, zo veel burgers in soldatenkleren.

Laten we nu ook marcheren, tegen de pek en veren, van het politieke indoctrineren

Februari symbool voor solidariteit, gezamenlijke roep om gerechtigheid.

Bestrijden van…. als tolerantie vermomde…. onverschilligheid.

 

Ook nu, niet langer, toestemmend zwijgen.

 

En in de geest van grote geesten… angst ontstijgen.

En blijven herrijzen, blijven herrijzen, tegen legale stigmatisering.

Wij herdenken….

Wij herdenken….

Wij herdenken….

als tegengif….

tegen onze eigen conditionering.

 

 

2011 Glynis Terborg

 

 

 

De sterren van Anne

 

Dezelfde sterren die ik zag

Dit is wat niet gebeuren mag!”

 

Dezelfde straat, hetzelfde blok

Misselijk van hoe het gaat, de haat

Dezelfde slaap, hetzelfde raam

Dezelfde trap te gaan

 

Alles doorgegroeid, onuitgeroeid

Ontspruit en verankerd deze keer

Dezelfde hoop, dezelfde angst

Dezelfde stap te gaan

 

Dit is iets wat niet gebeuren mag!”

Dacht zij dat ook, toen zíj de sterren zag?

 

 

 

© Margje van Eijk